Otmar Issing, voormalig hoofdeconoom van de ECB, liet zich onlangs in de
Financial Times kritisch uit over hoe de centrale bank inflatie bestrijdt. Issing gelooft dat de ECB in een "fantasiewereld" leeft en dat de instelling ertoe bijdraagt dat we naar een stagflatie dreigen te evolueren. Als deze 86-jarige spreekt, luistert de economische en financiële wereld. Omdat Issing stelt dat inflatie altijd en overal een monetair fenomeen is. Omdat de ECB wellicht te veel geld in de economie heeft gepompt. Omdat West-Duitsland in de jaren zeventig standhield toen de rest van Europa in een inflatoire spiraal belandde. Meer bepaald: door de rente relatief hoog te houden. Maar is het verhaal zo eenvoudig? Of speelde er destijds ook iets anders mee?