Overzicht
- De wereldeconomie bevindt zich al meer dan 35 jaar in een dalende rentetrend
- Inflatie en deflatie verlopen in grote golven van ongeveer 40 jaar
- Opwaartse druk op de lonen en overheidstekorten kunnen tot meer inflatie leiden
- Meer muren en handelsbelemmergingen kunnen een inflatoir effect hebben
- Periodes van conflict waren in de geschiedenis altijd inflatoir
Met een Amerikaanse expansie die tien kaarsjes uitblies en een wereldeconomie in goede doen, zou je denken dat zowel de lange als de korte rente hoger zouden staan. Maar in de Verenigde Staten werd het monetaire gaspedaal al die jaren amper gelost. En op het oude continent slaagde Mario Draghi er zelfs niet één keer in om de rente te verhogen. Daarnaast is de Duitse tienjaars rente weer onder het nulpunt gesukkeld. Kortom, zowel aan de lange als aan de korte kant van de curve lijkt de renteverhogingscyclus afgelopen te zijn, voordat ze nog maar goed en wel is begonnen. Zo gaat het al sinds het hoogtepunt van de rente in 1982.
De laatste grote inflatoire golf begon na de tweede wereldoorlog en liep tot 1982. Sindsdien zitten we al 37 jaar in een dalende trend.
Waves
Je kunt je afvragen of de rente na 35 jaar ooit nog zal stijgen. Maar misschien worden onderhuids toch al de kiemen gezaaid voor een totaal andere economische wereld. In navolging van de vier P’s uit de marketing (product, price, place, promotion) noemen we die de 4 W’s.
De eerste W staat voor Wave. De inflatie/deflatie-cyclus is een golfbeweging. En in dit geval een van de lange soort. De economische geschiedenis leert ons dat de grote omslagpunten om de veertig jaar plaatsvinden. De laatste grote inflatoire golf begon na de tweede wereldoorlog en liep tot 1982. Sindsdien zitten we al 37 jaar in een dalende trend. Meer dan 75% van onze collega’s hebben nog nooit een structureel stijgende rente gezien. Qua timing klopt het plaatje dus.
Wages
De tweede W staat voor de werknemerslonen. Door de globalisering en het soepele monetaire beleid stegen die minder dan de winsten van de aandeelhouders. Maar door het groeiende populisme en de gele hesjes zal de opwaartse druk op de lonen toenemen. Ook is er een almaar luidere roep om de overheidstekorten te laten oplopen: om het klimaat te redden, infrastructuurwerken te doen, te herverdelen… In die context heeft de MMT (Modern Monetary Theory of volgens de tegenstanders Magic Money Tree) zijn opwachting gemaakt. Kort samengevat: de overheden moeten blijven uitgeven en schulden maken. De centrale banken moeten die schulden opkopen en op hun balans zetten. Wie de economische geschiedenis kent, weet dat dit tot inflatie kan leiden.
Nu stijgende rentevoeten en inflatie voorgoed begraven lijken, begint zich diep in de oceaan misschien wel een nieuwe inflatoire megagolf te vormen.Philippe Gijsels
Walls & Wars
Ook muren spelen een rol. Het afbreken van muren remde de inflatie af. En dan hebben we het niet alleen over de Berlijnse muur, maar ook over afbrokkelende handelsbelemmeringen. Vandaag evolueren we opnieuw naar een wereld met méér muren. Er is de muur met Mexico, maar ook de oplopende handelsspanningen.
De laatste W staat voor Wars. Periodes van conflict zijn altijd inflatoir geweest. Als we de defensiebudgetten zien toenemen, Russische soldaten zien aankomen in Venezuela en een Amerikaanse oorlogsbodem zien varen tussen China en Taiwan, dan voelen we meer inflatoire winden blazen.
Kortom, nu stijgende rentevoeten en inflatie voorgoed begraven lijken, begint zich diep in de oceaan misschien wel een nieuwe megagolf te vormen…