Europa in “slow motion” en Amerika “fast & furious”?

Inflatie, de wispelturige ster van de ECB

In december 2025 daalde de inflatie in de eurozone tot 2,0%, precies het streefcijfer van de ECB. Een kleine terugval ten opzichte van de 2,1% in november, maar vooral de sterkste afremming sinds augustus. Op de beklaagdenbank: de prijzen van diensten en industriële goederen, en vooral van energie. De kerninflatie (de versie zonder energie of voeding) nam een duik naar 2,3% – het laagste niveau in vier maanden.

Zelfs Duitsland, de ijverige maar ietwat vermoeide voorbeeldleerling, zag zijn detailhandelsverkopen in november met 0,6% afnemen. Frankrijk en Spanje volgen de ‘deflation light’ trend, terwijl Italië opnieuw lekker swingt. Tegen die achtergrond kan de ECB de komende weken een voorzichtige houding aannemen wat rente betreft.

Woensdag verloren de Europese beurzen 0,1% – een korte adempauze na hun recente hoogtepunten. De banken kenden wat tegenslagen maar de defensiesector draaide op volle toeren door de geopolitieke context.

De Amerikaanse arbeidsmarkt: vuurwerk in een aan/uit-modus

In de Verenigde Staten lijken de werkgelegenheidscijfers op een partijtje pingpong. Enerzijds zijn er minder nieuwe jobs in de private sector: 41.000 tegenover de verwachte 47.000. Daarnaast zakte het aantal vacatures tot 7,146 miljoen – het slechtste cijfer sinds eind 2020.

De ISM-dienstenindex veerde daarentegen op naar 54,4 – zijn beste niveau sinds oktober 2024. Orders en werkgelegenheid trekken weer aan, gedreven door de feestdagen. Het aantal ontslagen is echter geëxplodeerd (+188.000 in november), wat aangeeft dat Amerikanen hun baan opzeggen zoals men wegzapt bij een slechte Netflix-serie, in de hoop elders iets beters te vinden. De salarissen bevestigen deze trend, met een stijging van 6,6% voor wie besloot van werkgever te veranderen, tegenover +4,4% voor de trouwste werknemers.

Te veel olie en inflatie?

De start van 2026 valt een beetje tegen voor olie... De Amerikaanse voorraden zijn dan wel met 3,8 miljoen vaten geslonken, maar de stookolie stapelt zich op als overtollige kilo’s na de feestdagen! Het weer is wat milder dan normaal en de prijs zit nu op het laagste niveau in zeven maanden. Bovendien hebben de VS en Venezuela afgesproken om 30 tot 50 miljoen vaten ruwe olie te exporteren naar Amerikaanse raffinaderijen, een beslissing die weegt op de prijzen.
Ondertussen raken de Fed-leden het maar niet eens: sommigen vrezen een hardnekkige inflatie, anderen (zoals gouverneur Miran) willen de economie in de juiste richting sturen met agressievere dalingen. De markten zetten alvast in op twee verlagingen in 2026... maar als de economie veerkrachtig blijft, houdt de Fed misschien wel de vinger aan de trekker.

De markten blijven voorzichtig

Wall Street is een beetje als een tiener op cafeïne: hyperactief en onvoorspelbaar. Gisteren stagneerde de S&P 500 dicht bij zijn recordhoogtes, terwijl de Dow Jones sputterde en afgeremd werd door de bankaandelen. Meer animo was er te vinden bij de raffinaderijen, zoals Valero en Marathon Petroleum, die uitkijken naar de Venezolaanse olie.
Na te hebben geflirt met een prijs van 4.440 USD per ounce, zakte goud wat terug toen beleggers hun winst verzilverden bij afnemende geopolitieke spanningen. Amerikaanse 10-jaarsobligaties daarentegen leveren 4,15% op, dicht bij hun hoogste niveaus in vier maanden. De markten lijken verdeeld: enerzijds pleiten vertragingssignalen zoals industriële orders voor een monetaire versoepeling; anderzijds kunnen de sterke dynamiek van de dienstensector (ISM) en de veerkrachtige arbeidsmarkt de Fed tot voorzichtigheid manen.
Binnen deze context kiezen beleggers eveneens voor een voorzichtige strategie. Want één ding is zeker: 2026 belooft een overgangsjaar te worden, waarin het monetaire beleid en aanbodschokken een cruciale rol zullen spelen.