Private credit veroorzaakt onrust

Wat er momenteel gebeurt met private credit in Amerika heeft betrekking op de financiering van middelgrote ondernemingen. Die spelen een cruciale rol in het economische weefsel en stellen 50 miljoen mensen tewerk in de Verenigde Staten. Voor hun financiering hebben zij echter doorgaans geen toegang tot de publieke obligatie- of aandelenmarkten, en moeten ze dus hun toevlucht nemen tot private credit. Dat is in handen van enkele grote spelers zoals Blackstone, Apollo Global Management en Ares Management.

Begin 2026 ontstond onrust toen beleggers meer dan 10 miljard dollar wilden terugtrekken uit enkele van de grootste private credit-fondsen. Hierdoor moesten vermogensbeheerders de opvragingen aan banden leggen. Sommige zagen hierin de eerste tekenen van een nieuwe financiële crisis, terwijl anderen zich vragen stelden bij een verkoopgolf die niet strookt met de prestaties van de portefeuilles.

Vrij traditionele ondernemingen

De laatste tijd is er vooral bezorgdheid over de sterke groei van leningen aan ondernemingen die softwaredienstplatformen (SaaS oftewel Software as a Service) aanbieden of die over zeer weinig fysieke infrastructuur beschikken. De meer traditionele ontlener in private credit is een middelgrote onderneming met een gemiddelde jaarlijkse omzet tussen 20 en 500 miljoen dollar. Zo’n bedrijf is te groot voor een kleine banklening en te klein om obligaties uit te geven, waardoor lenen bij gespecialiseerde fondsen vaak de enige mogelijkheid is. 

Banken blijven essentieel voor deposito’s, betalingsinfrastructuur en kortlopende kredieten. De regelgeving na de financiële crisis van 2008 heeft hun risicobereidheid om aan middelgrote ondernemingen te lenen echter bewust beperkt. Private credit komt tegemoet aan dit euvel, al is het duidelijk dat de economie beide financieringsbronnen nodig heeft om efficiënt te functioneren.

Het risico moet gerelativeerd worden

Toch hebben ondernemingen die een beroep doen op private credit een conservatiever profiel dan de meesten denken. Hun schuldgraad (schulden ten opzichte van het eigen vermogen) ligt immers ongeveer 2 keer lager dan bij grote banken. De fondsen die deze kredieten verstrekken, zijn bovendien niet afhankelijk van de federale depositogarantie. Dat betekent dat eventuele verliezen grotendeels worden opgevangen door gespecialiseerde institutionele beleggers die de langetermijnrisicoprofielen begrijpen.

Hoewel private credit een aanzienlijke groei heeft gekend, moeten we de omvang ervan beoordelen in verhouding tot het volledige kredietsysteem. In de Verenigde Staten bedraagt het totale kredietbedrag aan de private sector (huishoudens, ondernemingen en banken) 60.000 miljard dollar. De uitstaande privékredieten die vandaag voor ongerustheid zorgen, bedragen 1.700 miljard dollar, ofwel 2,8% van het totaal.

De groei aanzwengelen

Private credit heeft een hoge vlucht genomen toen andere vormen van financiering minder toegankelijk werden, zoals tijdens de terugval van bankkredieten na de financiële crisis van 2008 of tijdens de covidpandemie. 
Wanneer er plots een macro-economische schok optreedt, kunnen de koersen van beursgenoteerde aandelen of schuldinstrumenten snel dalen als beleggers beginnen te verkopen. 

Omdat veel private creditfondsen langetermijninvesteringen zijn en niet beursgenoteerd zijn, worden ondernemingen en portefeuilles beschermd tegen de volatiliteit van de markten. De veerkracht van dit financiële systeem vloeit voort uit diverse kapitaalbronnen die verschillende kredietnemers onder uiteenlopende omstandigheden kunnen bedienen. In die zin speelt private credit een sleutelrol in de financiering van ondernemingen die banen creëren, productiemiddelen moderniseren en nieuwe markten aanboren. Kortom: ondernemingen die de economische groei van morgen verzekeren.