Onzekerheid in markten door Iran, AI en Private Credit

Tussen dreigementen en voorstel tot staakt-het-vuren

De signalen uit het Midden-Oosten blijven tegenstrijdig. Enerzijds versnelt de militaire escalatie: de Verenigde Staten zetten in de buurt van Iran 2.500 mariniers van de 82e luchtlandingsdivisie in. Saoedi-Arabië en de Verenigde Arabische Emiraten lijken ook bereid een rol te spelen. Tegelijkertijd voert Israël zijn aanvallen op Iran op, dat zelf reageert met gerichte aanvallen op het Israëlische grondgebied.

Anderzijds is er een sprankeltje hoop op een diplomatieke uitweg: Washington zou, via Pakistan, een 15-puntenplan voor een staakt-het-vuren van 30 dagen hebben voorgesteld. Iran kwam reeds met een tegenvoorstel. Daarnaast versoepelt Teheran geleidelijk aan de restricties in de Straat van Hormuz en laat schepen van ‘niet-vijandig’ geachte landen door (tegen betaling).

In deze fase lijken vrij ernstige onderhandelingen logisch: binnen het Iraanse regime is er wellicht geen eensgezindheid over het pad van ‘nationaal martelaarschap’ dat het bewandelt, terwijl de Verenigde Staten vrezen voor een langdurig conflict, synoniem met wereldwijde stagflatie: een toxische mix van economische vertraging en opflakkerende inflatie.

Technische opleving, maar voorzichtigheid blijft geboden

De Aziatische en Europese markten – die het meest zijn blootgesteld aan de spanningen rond de koolwaterstoffen – zijn woensdag gestegen. Maar deze opleving blijft broos: de posities van de Verenigde Staten, Israël en Iran liggen nog altijd sterk uiteen.

Los van de vijandelijkheden past deze crisis ook binnen de Chinees-Amerikaanse rivaliteit. Washington wil het petrodollarsysteem behouden, dat voor de VS zeer gunstig is, terwijl China, de grootste klant van Iraanse olie, aanstuurt op transacties in yuan. In elk akkoord eist Teheran overigens garanties van Peking en Moskou.

Zelfs bij een staakt-het-vuren zou het conflict kunnen blijven sluimeren. En de logistieke gevolgen zullen aanhouden: de Perzische Golf ontlasten (wellicht zal voorrang worden gegeven aan schepen die voedingsmiddelen en meststoffen vervoeren) en de olie- en gasproductie weer opstarten zal heel wat weken in beslag nemen.

AI schudt softwaresector door elkaar

Terwijl de geopolitieke spanningen het nieuws domineren, doet AI nog altijd dromen maar blijft ook de markten verstoren. Dinsdag heeft Amazon Web Services (AWS) nieuwe AI-oplossingen voor handel en verkoop aangekondigd, dus nieuwe rechtstreekse concurrentie voor enkele grote specialisten op dit gebied, zoals Atlassian, Salesforce, Oracle en Workday (hun aandelen daalden met 5 tot 8%). De softwaresector blijft onder druk staan omdat beleggers vrezen dat met AI betere en goedkopere alternatieven zullen worden aangeboden waardoor traditionele oplossingen overbodig worden.

In deze context van beperkte zichtbaarheid richten we ons het best op veerkrachtige, geïntegreerde spelers die op AI kunnen kapitaliseren. Een duurzaam herstel van de sector verwachten we echter niet voor de publicaties van de eerstekwartaalresultaten en de vooruitzichten voor 2026, die de situatie zouden moeten helpen verduidelijken.

Onzekerheden over ‘Private Credit’

De turbulenties in de softwaresector hebben een impact op Private Credit: niet-beursgenoteerde kredieten aan kleine ondernemingen – met name deze die door AI zijn verzwakt – wakkeren de vrees voor wanbetalingen aan. Dinsdag vernamen we dat in bepaalde private-creditfondsen er meer verzoeken om terugbetaling zijn, meer bepaald in het Ares Strategic Income Fund (in de Verenigde Staten). Maar de impact is vooral voelbaar bij de risicovollere oplossingen (die bijvoorbeeld start-ups financieren) en op aandelen van gespecialiseerde beheermaatschappijen. De grootbanken lopen weinig risico, vooral in Europa.

De beurswaarderingen van de gespecialiseerde spelers houden trouwens al rekening met een zeer pessimistisch scenario terwijl veel institutionele spelers blijven beleggen in Private Credit/Equity. Op korte termijn raden we echter aan om voorzichtig te zijn, vooral bij een duidelijke economische vertraging.

Redenen tot hoop

Deze onzekerheden vinden plaats in een context waar het monetaire en begrotingsbeleid van de meeste grote landen expansionistisch blijft, met hoge overheidsuitgaven in infrastructuur en defensie, waardoor de risico’s op een forse vertraging beperkt zijn. De regelgevende instanties ondersteunen de financiële sector (zie versoepelingen van de regelgeving), terwijl Amerikaanse gezinnen hoge belastingteruggaven krijgen die de impact van de olieschok verzachten. Elders in de wereld zouden de gestegen reële lonen en de opgebouwde spaartegoeden van de laatste jaren ook de economie moeten ondersteunen.

Laten we hopen dat er in het Midden-Oosten snel een nieuwe modus vivendi wordt gevonden, te beginnen met de heropening van de Straat van Hormuz en het behoud en de heropbouw van cruciale infrastructuur. Dit zou de internationale handel en ons welzijn ten goede komen.