Een kijk op het nieuwe tijdperk van China

China is sinds 2021 officieel armoedevrij. Het land wil tegen 2035 verder evolueren naar een middelmatig ontwikkeld land. Tegen 2049 moet China een ontwikkeld land zijn. In bepaalde regio's en sectoren is er nog heel veel werk aan de winkel. Het land moet bovendien opboksen tegen drie negatieve trends: een dalende demografie, hoge schulden en een toenemende deglobalisering.

Over de demografie, de arbeidsmarkt en onderwijs hebben we eerder al geschreven. China wil werk maken van meer gelijkheid via ‘common prosperity’. Deze gemeenschappelijke welvaart moet er komen door het inperken van platformbedrijven, het inzetten op kwalitatieve jobs en het verhogen van de binnenlandse consumptie. Maar dat gaat allemaal heel geleidelijk.

Het Chinese schuldenprobleem

‘Debt’ is een ander zorgenkind voor Xi. De schulden in de vastgoedsector zijn enorm. Ze zijn bovendien gelinkt aan ongelijkheid. Speculanten drijven de prijzen op en maken woningen onbetaalbaar voor de gewone Chinees. Xi legde de speculatie aan banden. Hij implementeerde strikte voorwaarden voor nieuwe schulden. Die beslissing had faillissementen en overheidsinterventies tot gevolg.

De tijd van het vastgoed in voorverkoop en afwerking achteraf is voorbij. Vastgoedbedrijven werken nu projecten af voor ze die verkopen. Dat is op lange termijn een goede zaak voor de financiële stabiliteit van de Chinese vastgoedmarkt. Maar daardoor zal het wel jaren duren voor die opnieuw bijdraagt aan de economische groei.

Deglobalisatie als derde uitdaging

Globalisering maakte China groot en sterk. Maar de westerse landen willen de macht van de Chinese autocratie en haar bevriende autocratieën niet verder voeden. De recente beperkingen rond Amerikaanse halfgeleiderapparatuur kaderen daarin.

Xi schrikt niet terug voor harde keuzes om zijn veranderingen door te voeren. Maar die vele veranderingen hebben het lokale bedrijfsleven wel overhoopgehaald. Dat verwarde en ontmoedigde investeerders, wat de verdere evolutie naar een nieuw model bemoeilijkt. Het duurt jaren voor hervormingen bijdragen tot de economische activiteit – als ze al slagen.

Het gevolg: tragere groei en meer volatiele, politiek gedreven markten worden het nieuwe normaal voor China.