Strategie overzicht: Centrale banken voeren het hoge woord

Volatiliteit was het modewoord in augustus, met marktcorrecties tot 6%. Maar in de laatste week klaarde de hemel op en zagen we een stevig herstel dat zich voortzette in september. Naast de afnemende geopolitieke spanningen waren de renteverlagingen van zowel de ECB als de Fed daar zeker niet vreemd aan.

Super Mario verlaat het podium met een laatste kunstje

De eerste helft van september stond immers in het teken van de centrale banken en hun verhoopte stimulusmaatregelen. En de respectievelijke voorzitters Mario Draghi als Jerome Powell deden wat van hen verwacht en verlangd werd: de rente verlagen. Super Mario deed daar als afscheidscadeau nog 20 miljard EUR aan obligatieaankopen per maand bovenop. En dat laatste zonder einddatum in het verschiet. Zo betonneerde hij de ultralage rentevoeten nog voor onbepaalde tijd vast in het economische weefsel van Europa. Maar in tegenstelling tot vroeger was er meer onenigheid binnen de ECB. Draghi zelf riep ook de regeringen op om op de proppen te komen met fiscale stimuli, lees grote investeringsplannen. Voor hem is de ECB aan het eind van haar stimuluslatijn gekomen.

Boksmatch tussen Trump en Jerome Powell

De renteverlaging van Amerikaanse centrale bank was niet naar de zin van Donald Trump. Niet dat hij tegen een lagere rente is, integendeel. Voor hem moest het nog veel meer geweest zijn. Hij kijkt jaloers naar de negatieve rentevoeten in Europa en vindt dat de VS als machtigste economie ook de laagste rente moet hebben. Maar zijn belangrijkste doelstelling is natuurlijk een tweede ambtstermijn. Daarvoor wil hij een goed draaiende economie en stijgende beurzen. Het eerste heeft hij momenteel nog altijd, het tweede wil hij forceren met ultralage rentevoeten. Het valt te betwijfelen of dat de meest aangewezen methode is, maar Trump staat niet bekend als iemand die openstaat voor andere ideeën dan de zijne.

Geopolitiek vuurwerk

Op geopolitiek vlak viel de voorbije weken ook wel één en ander te beleven. Van drone-aanvallen op olie-installaties over een nieuwe Italiaanse regering tot een Boris Johnson die stilaan niet meer weet van welk hout pijlen maken. De brandende Saoedische olietanks deden aanvankelijk de vrees voor ontploffende olieprijzen oplaaien, maar de hele situatie koelde zonder blazen. Nu ja, de olieprijs is behoorlijk gestegen maar al bij al vallen de wijdere financiële implicaties voorlopig mee. Ook de brexit beroert momenteel de financiële markten niet al te erg, de onzekerheid over de uiteindelijke afloop blijft te groot.

Trump en Xi: op naar een compromis?

Het belangrijkste onderwerp in de geopolitiek blijft uiteraard het handelsconflict tussen de VS en China. Op dat front was er de laatste weken niet zoveel te vertellen. Na de escalatie van eind augustus zijn beide partijen wat vriendelijker voor elkaar geworden. Beide presidenten lijken te beseffen dat ze meer te verliezen dan te winnen hebben: economische groei voor Xi en herverkiezing voor Trump. De verwachting is dat ze nu streven naar op zijn minst een gedeeltelijk handelsakkoord. Maar het kan nog alle kanten uit en je weet nooit welke tweetsalvo’s president Trump nog zal afvuren.