Bewezen: geduld loont bij beleggen

In een recente Amerikaanse studie  wordt gebruikgemaakt van een Horizonindicator. Die meet de gemiddelde periode waarin actieve institutionele beleggers een aandeel aanhouden, gerelateerd aan hun participatie. Indexfondsen worden uitgesloten, om zo alleen strategische keuzes in kaart te brengen.
De kernhypothese van de onderzoekers is dat hoe langer de aandeelhoudersbasis aandelen aanhoudt, hoe hoger het verwachte rendement is. De reden: kortetermijndruk domineert de markt. Daardoor raken ondernemingen met langetermijnkapitaal ondergewaardeerd.

Kwantitatieve bewijzen

De cijfers zijn duidelijk. Een stijging van de Horizonindicator met 1 procentpunt vertaalt zich in ongeveer 20 basispunten extra rendement per maand, of 2,4 procent op jaarbasis. Als we de ondernemingen in vijf gelijke delen (of kwintielen) rangschikken, zien we een regelmatige stijging. Van laagste naar hoogste Horizon loopt het verschil op tot 50 basispunten per maand. Dat is goed voor 6 procent op jaarbasis. Vooral in ondernemingen met hoge volatiliteit of slechte recente prestaties komt het effect naar voren. Niet toevallig haken kortetermijnbeheerders net daar af.

Regulering en kortetermijndruk

De onderzoekers zagen een bevestiging van hun theorie toen de Amerikaanse toezichthouder fondsen verplichtte om hun posities elk kwartaal in plaats van halfjaarlijks te publiceren. Die extra rapportering verscherpte de kortetermijndruk. Ondernemingen die sterk blootgesteld waren aan die fondsen, zagen hun Horizonindicator dalen en het verband tussen deze indicator en het rendement toenemen. Dat bevestigt dat het effect niet zozeer voortkomt uit betere analyses. Het komt voort uit de structurele spanning tussen geduldige en ongeduldige beleggers.

Schaarste aan geduldig kapitaal

Conclusie: er is eenvoudigweg te weinig langetermijnkapitaal beschikbaar. Ondernemingen met uitgestelde cashflows of aanzienlijke tussentijdse risico’s moeten een premie betalen om investeerders aan te trekken. Dat gebeurt in de vorm van hogere verwachte returns. Het mechanisme is vergelijkbaar met een risicopremie, maar dan gedreven door beleggingshorizon.
Voor beleidsmakers werpt dit de vraag op of een actief Belgisch staatsinvesteringsfonds niet bijzonder rendabel zou kunnen zijn. Meer stabiel kapitaal zou niet alleen ondernemingen ondersteunen, maar tegelijk de meerwaarde van geduldige beleggers gedeeltelijk verzilveren.