Beyond The Great Wave : Navigeren door groei, inflatie en rente in Japan

Japan bevindt zich op een historisch scharnierpunt. 

De rente op tienjarige Japanse staatsobligaties is opgelopen tot rond 2,3%, het hoogste niveau in meer dan twee decennia. Tegelijk beschikt premier Sanae Takaichi over een uitzonderlijk sterk politiek mandaat om haar economische agenda door te voeren. Japan staat op een kantelpunt: de langetermijnrente loopt op na decennia van uitzonderlijk monetair beleid terwijl de nieuwe regering sterk inzet op economische stimulering en strategische investeringen. Voor beleggers oogt die combinatie als een krachtige beweging – vergelijkbaar met het meesterwerk uit 1830 van Katsushika Hokusai “Under the Wave off Kanagawa”- opvallend en historisch.

Structurele normalisatie, geen breuk

De stijging van de langetermijnrente weerspiegelt een structurele normalisatie. De Japanse Inflatie is opgelopen tot rond de 2,3%, de yen blijft zwak en de Bank of Japan trekt zich geleidelijk terug uit haar rol als dominante koper van eigen staatsobligaties. Die combinatie dwingt de markt opnieuw een hogere prijs te zetten op Japanse schuld.

Voorlopig blijft het internationale effect beperkt. De Japanse obligatiemarkt is grotendeels in binnenlandse handen, wat het risico op abrupte kapitaalvlucht dempt. Dat neemt echter niet weg dat de evolutie van de langetermijnrente nauwlettend opgevolgd moet worden. In een land met een overheidsschuld van ruim 230% van het bbp kan een aanhoudende rentestijging op termijn wegen op de begroting.

Positief voor aandelen: beleid, winstgroei en herwaardering

Binnen onze beleggingsstrategie blijven onze beheerders positief voor Japanse aandelen. Dat standpunt wordt ondersteund door meerdere structurele factoren. Het expansieve beleid van de regering-Takaichi wil expliciet inzetten op investeringen in strategische sectoren zoals defensie, industrie, infrastructuur en technologie. Dit vertaalt zich in hogere winstverwachtingen en een bredere economische dynamiek.

Belangrijk is ook dat Japanse bedrijven vandaag financieel gezonder zijn dan in het verleden: hogere kapitaaldiscipline, betere aandeelhoudersvergoedingen en stijgende rendementen op eigen vermogen. Vooral sectoren die profiteren van het nieuwe defensiebeleid, denk aan banken, industrie, bouw en defensietechnologie laten sterke koersprestaties zien. Hogere winstverwachtingen en verbeterede cashflows ondersteunen dit beeld. In dat kader rechtvaardigt een hogere structurele groei ook een hogere waardering. De recente beursrally heeft een deel van dit potentieel al ingeprijsd, maar fundamenteel blijft het risico-rendementsprofiel aantrekkelijk.

De staat als belegger: stille buffer, maar geen garantie

Een cruciaal, en vaak onderschat, element in de Japanse casus is de samenstelling van de overheidsbalans. Tegenover de hoge expliciete schuld staat een zeer omvangrijke beleggingsportefeuille van de Japanse staat. Die portefeuille bevat onder meer aandelen en andere risicodragende activa en wordt actief aangewend om uitgaven mee te financieren.
Tot dusver werkte dat in het voordeel van Japan. De sterke prestaties van de aandelenmarkten ondersteunden de activazijde van de balans en hielpen het verschil tussen activa en passiva beheersbaar te houden. Dat is echter geen risicoloze constructie. Mocht Japan - of de wereldwijde markten - geconfronteerd worden met een scherpe en langdurige correctie, dan dreigt die balansverhouding snel te verslechteren. Dat scenario vormt een belangrijk aandachtspunt voor de obligatiemarkt en kan op termijn extra druk zetten op de langetermijnrente.

Binnenlandse rijkdom als stabiliserende factor

Daartegenover staat een wezenlijk structureel voordeel: de rijkdom van Japanse huishoudens. Japanners behoren tot de grootste spaarders ter wereld. Die hoge binnenlandse spaarquote zorgt ervoor dat Japan weinig afhankelijk is van buitenlandse financiering. Het overgrote deel van de overheidsschuld is in eigen land gefinancierd, wat het risico op een klassieke schuldencrisis aanzienlijk beperkt.

Deze binnenlandse verankering maakt Japan fundamenteel anders dan landen die sterk afhankelijk zijn van buitenlandse kapitaalstromen. Het verkleint de kans op abrupte marktschokken, zelfs bij oplopende rentes.

Leren kijken naar de golf

Het iconische kunstwerk van Hokusai, uit het Edo-tijdperk, waarop enkele Japanse sloepen een enorme golf trosteren, met op de achtergrond de Fujiberg, is een treffende metafoor voor de huidige Japanse marktdynamiek. De stijgende langetermijnrente vormt een zichtbare en indrukwekkende golf die aandacht vraagt, maar geen paniek rechtvaardigt. Achter die beweging staan robuuste fundamenten: een grote binnenlandse spaarbasis, beperkte buitenlandse schuld en een overheid met aanzienlijke activa. Voor beleggers betekent dit dat Japan geen markt is om te mijden, maar om zorgvuldig te navigeren. Wie de golf negeert, loopt risico; wie haar correct inschat en trotseert kan net profiteren van de nieuwe balans tussen groei, beleid en rente.