De vuurdoop van Kevin Warsh

Kevin Warsh doet zijn intrede … Maar wie is hij precies?

Eenmaal is geen maal: de toespraak van de nieuwe Fed-baas is waarschijnlijk meer geanalyseerd dan het rentebesluit zelf. Begrijpelijk, het is niet elke dag dat de machtigste centrale bank ter wereld een nieuwe dirigent krijgt! Maar wie is Kevin Warsh eigenlijk? Warsh, 56 jaar, heeft heel wat financiële ervaring. Hij was economisch adviseur van Georges W. Bush in 2002, staat dicht bij de Republikeinse Partij door zijn familiebanden (hij is getrouwd met Jane Lauder, erfgename van de cosmeticagroep,  van wie de vader een jeugdvriend is van Trump) en wordt in 2006 de jongste gouverneur van de Federal Reserve. Hij speelt een actieve rol in het oplossen van de crisis van 2008 om uiteindelijk in 2011 andere oorden op te zoeken.

Zonder de banden ooit volledig te verbreken! Zo was hij kandidaat om in 2017 Janet Yellen te vervangen, maar Powell kreeg toen de voorkeur, die op dat moment werd gezien als iemand die voor een soepeler rentebeleid stond. En daar wordt het pas echt interessant: Warsh stond initieel bekend als een voorstander van een restrictiever economisch beleid, maar blijkt zich geleidelijk te hebben omgevormd tot een witte duif. In die mate zelfs dat hij het credo van Donald Trump heeft overgenomen: inflatiebestrijding mag de groei niet tegengaan! Hebben het besluit van woensdagavond en de daaropvolgende toespraak deze eerste indrukken bevestigd?

Een algemeen verwachte eerste beslissing?

Jammer genoeg is het nog een beetje te vroeg om zich uit te spreken over de ware intenties van Warsh. Enerzijds had de markt het door de Fed aangekondigde rentetarief immers grotendeels verwacht. Dat bleef onveranderd op 3,5 tot 3,75%. Anderzijds geeft de verandering in de geopolitieke situatie Warsh op het juiste moment een adempauze. Het voorakkoord tussen Iran en de Verenigde Staten geeft hem iets meer manoeuvreerruimte dan een week geleden. Genoeg om de gouverneurs gemakkelijker rond zijn denkrichting te verenigen?

Toch opvallend, voor de eerste keer sinds lang werd het rentebesluit unaniem genomen! Het spreekt voor zich dat de centrale bank zich voortaan iets afwachtender kan opstellen: de inflatie staat wel ver van haar ideale doelstelling en begint zich in verschillende sectoren van de Amerikaanse economie te verspreiden, met gevolgen voor de gemiddelde consument, maar is vooral te wijten aan een belangrijke geopolitieke gebeurtenis die beperkt in de tijd lijkt te zijn. Ook al blijft de situatie onstabiel, toch zijn de Amerikaans-Iraanse betrekkingen en de scheepvaart in de Straat van Hormuz aan het normaliseren. Waarom zou hij zich dan haasten om de rente op te trekken? Dit argument is vrij logisch, waardoor Warsh niet van meet af aan al in zijn kaarten moet laten kijken.

Wat zijn de komende sleutelelementen? En waar moeten we op letten?

En de toekomst? Het belangrijkste is om bevestiging te krijgen dat de Fed een totaal onafhankelijke instelling blijft en haar baas op geen enkele wijze wordt beïnvloed door de uitvoerende macht. Warsh mag gerust vinden dat groei even belangrijk is als inflatiebeheersing. Dat is dus niet het probleem. Om geloofwaardig te blijven, zal hij aan de beleggers (en de gouverneurs die met hem samenwerken) wel moeten bewijzen dat de Fed blijft vasthouden aan economische data-analyse en dat ze niet zal aarzelen om op te treden bij onvoorziene omstandigheden of een structureel te hoge inflatie.

Interessant daarbij is dat de monetaire verantwoordelijken, via hun prognoses, hebben gesuggereerd dat tegen het einde van het jaar een monetaire verstrakking zou kunnen plaatsvinden (nieuw feit bij de Fed: Warsh heeft zijn eigen langetermijnschatting daarentegen niet gedeeld). In elk geval zullen de komende vergaderingen van de centrale bank ons de kans geven om meer te weten te komen over de persoon. Laten we ondertussen niet moeilijk doen: net als Warsh kunnen we alleen maar verheugd zijn dat het conflict in het Midden-Oosten is bedaard (laten we nog niet zeggen opgelost) en dat de energieprijzen dalen. Ook al blijven we best nog voorzichtig, is dit toch een opluchting voor de economische wereldgroei en heel zeker voor de centrale banken wereldwijd.