Evenwichtige Fed in een wereld onder druk

Een status quo die een strategische voorzichtigheid verhult

De Federal Reserve heeft beslist om haar beleidsrente binnen de 3,5% en 3,75% te houden en bevestigt zo een nagenoeg algemeen verwachte status quo. Maar achter deze beslissing schuilt een complexere houding. Met een hardnekkige inflatie en een instabiele geopolitieke omgeving temporiseert de FED liever. De beslissing lijkt ook dan meer consensueel te zijn geweest dan bij de laatste stemmingen, met slechts één dissidente stem. Nochtans had Donald Trump openlijk opgeroepen tot een rentedaling. Voor Jerome Powell blijft stabiliteit de prioriteit aangezien het nog onzeker is hoe het conflict in het Midden-Oosten zich zal ontwikkelen. De Fed houdt vast aan haar idee van een rentedaling in 2026 en nog een in 2027, maar wil zich, gelet op de beperkte zichtbaarheid, niet laten vastpinnen op een kalender.

Een hardnekkige inflatie maar optimistische groeivooruitzichten

Dat de PPI-index (Producer Price Index, producentenprijsindex) in februari met 0,7% was gedaald, konden de markten niet echt waarderen. De S&P500 sloot 1,4% lager af en de NASDAQ deed niet beter, met een verlies van 1,3%. De goederenprijzen versnellen, de spanningen rond energie verspreiden zich, maar niet zo erg als in andere delen van de wereld. De Fed gebruikt het liefste de PCE-inflatie (Personal Consumption Expenditures Price Index). Het is de index voor de persoonlijke consumptie-uitgaven om de inflatie te meten. Deze index wordt dit jaar dan ook op 2,7% verwacht, ten  2,4% in december 2025. Powell heeft het schrikbeeld van een stagflatie afgevoerd, zonder evenwel de moeilijkheden te verbergen. De groeivooruitzichten mogen dan wel iets naar boven zijn herzien (van 2,3% naar 2,4% voor dit jaar), de uitdagingen blijven. De arbeidsmarkt vertoont nog altijd tekenen van een vertraging en de inflatievooruitzichten blijven hoog.

Geopolitiek alomtegenwoordig

Met de nieuwe aanvallen op Iraanse energievoorzieningen kenden de markten opnieuw heel wat volatiliteit. De aanval op het gasveld van South Pars, gevolgd door nieuwe, nog wraakzuchtigere, Iraanse bedreigingen over de Straat van Hormuz, heeft de olieprijzen onmiddellijk onder druk gezet. Gisteren steeg de Brent-prijs tot 108 dollar, ondanks de tijdelijke opschorting van de Jones Act door Donald Trump om de energie vlotter te laten doorstromen. Eens te meer een slag in het water van de Amerikaanse president die, met alle middelen, tracht de energieprijzen te stabiliseren. In Europa heeft deze gebeurtenis zich onmiddellijk vertaald in een stijging van de LNG-prijs met om en bij de 6%.

De dollar, baken in een onstabiele omgeving

Als in 2025 beleggers nog twijfels hadden over de dollar als veilige haven, kunnen ze nu alleen maar vaststellen dat de munt sinds het begin van de spanningen in het Midden-Oosten effectief opnieuw deze rol op zich neemt. In deze context laat de dollar zich gelden als een zeldzame houvast. De Dollar Index, die de waarde van de dollar meet ten opzichte van een korf van zes buitenlandse munten met allemaal hetzelfde gewicht, staat nu boven de 100, meer dan 2% hoger dan vorige maand. Deze indicator werd ondersteund door het vooruitzicht op een stabiel monetair beleid en de positie van de Verenigde Staten als eerste olieproducent ter wereld. De euro van zijn kant is weer gezakt naar 1,1450 dollar, zijn laagste niveau sinds de zomer van 2025. In Europa wordt, door de lagere eenheidsmunt, de invoer van energie duurder, met toenemende inflatiedruk tot gevolg. De dollar profiteert van een dubbele steun: zijn centrale rol in de handel van ruwe olie en de perceptie dat deze munt het actief is dat het best standhoudt in een steeds risicovollere omgeving.

Goud zakt weg ondanks de hogere risico’s

Opmerkelijk is dat goud, traditioneel de veilige haven, onder de 5000 USD/ounce is gezakt. Deze paradoxale beweging valt te verklaren door de sterkte van de dollar en de stijging van de reële rentes. Dit maakt het edelmetaal minder aantrekkelijk. Beleggers verkiezen momenteel  liquiditeit en activa in sterke munten, in een context waar de volatiliteit hoog blijft. In Europa past deze dynamiek binnen een meer uitgesproken sectorrotatie waarbij energie- en industrieaandelen het gros van de aanpassingen opvangen.

Zwakke signalen herkennen om in te spelen op de volgende bewegingen

In een omgeving waar de Fed in evenwicht vooruitgaat, waar energie weer een centrale factor wordt en waar de dollar versterkt, moet de belegger ervan uitgaan dat de volatiliteit zal aanhouden. Deze instabiliteit biedt kansen. De recente veerkracht van Chinese technologie, ondersteund door gerichte relancemaatregelen en een geleidelijke verbetering van het binnenlandse sentiment, toont aan dat bepaalde delen van de markt tegen de stroom in bewegen. In Europa bepalen de energiespanningen en de zwakke euro ook opnieuw de sectorvooruitzichten, terwijl de markten intussen wachten op de toespraak van Christine Lagarde waarin ze de positie van de ECB in de huidige context zou moeten verduidelijken.