Aankoopdirectie serveert voor elk wat wils

Geen sprake van recessie

Wie beter dan de aankoopdirectie weet de nabije toekomst voor zijn bedrijf in te schatten? Zij zitten aan de bron voor de aankoopprijzen, zij moeten hoeveelheden productiemiddelen correct inschatten op basis van voorraden en toekomstige orders. Hun antwoorden op een maandelijkse enquête (PMI) bieden dan ook een graag gelezen kijk op de nabije economische toekomst. De meest recente rondvraag, enkele weken na de start van het conflict in Iran, toont een halfvol glas. Maar zeker geen recessie.

De hier besproken cijfers zijn die van Amerika, de Europese antwoorden tonen dezelfde tendensen.

Industrie beter dan verwacht

De industriële sector loste zijn enquête al vorige week. Het algemene resultaat (52,7) was beter dan wat analisten voorspeld hadden (52,5), en beter dan de voorbije maand (52,4). Opvallend was de productiegroei, die voor het eerst in vier jaar zo sterk uitviel. Andere deelsegmenten kenden een haast voorspelbare uitkomst. De productieprijzen stegen, en de leveranciers waren voor de vierde maand op rij minder stipt in het naleven van de levertermijnen. Deels komt dit door de stijgende energieprijzen en de transportproblemen in de scheepvaart uit het Midden-Oosten. Maar ook een forse winterprik speelde de bedrijven parten. Naast het conflict in Iran werden eveneens de importtarieven aangehaald als onzekere factor. Het hooggerechtshof heeft de meeste importtarieven dan wel ongeldig verklaard, maar wat president Trump ervoor in de plaats wil, is minder duidelijk.

Dienstensector daalt meer dan verwacht

Maandag kwam ook de dienstensector met zijn resultaten en die waren minder rooskleurig. De cijfers toonden wel een groeiverwachting (54) die beter was dan bij de industrie, maar daalden vanuit het topniveau van februari (56,1) en bleven onder de verwachtingen (55). Globaal zijn de resultaten vandaag wel veel beter dan vorige zomer toen we met het recessieniveau (50) flirtten. Ook hier de te verwachten opmerkingen: de aankoopprijzen van energie verhoogden en bedrijven kenden problemen met transport van en naar het Midden-Oosten. Positief was dat de voorraden daalden terwijl de nieuwe orders verder stegen. Dit in tegenstelling met de industrie.

Wie betaalt de rekening?

Wie hogere productieprijzen hoort, denkt ook aan inflatie. Maar daarbij is het van belang wie die hogere kosten moet betalen. Het verleden leert ons dat producenten lang niet altijd de volle stijging doorrekenen aan hun eindklanten. De evolutie van de aankoopprijzen is duidelijk volatieler dan die van de verkoopprijzen. Om de klanten niet af te schrikken, willen bedrijven tijdelijk wel eens soepel omgaan met de winstmarges. Vooral bij een aantal bedrijven uit de dienstensector is daar wel ruimte voor. Zeker als die productieprijsstijging beperkt is in de tijd, wat ons weer bij het conflict in Iran brengt.

Blufpoker?

Afgaande op de dreigementen en reacties die via de media heen en weer gestuurd werden, leek het conflict gisterenavond naar een hoogtepunt toe te groeien. De markten bleven rustig afwachten, zonder tekenen van paniek . Dit resulteerde in kleine verliezen in Europa en zelfs wat winst in Amerika, maar aan beide kanten van de oceaan duidelijk hoger dan de dieptepunten in maart.

Deze ochtend bleek de nacht van de deadline gelukkig de nacht van de ommekeer te zijn geworden en we ontwaakten met het goede nieuws van een staakt-het-vuren van 2 weken in Iran. Het akkoord is niet perfect en wellicht fragiel maar geeft verdere onderhandelingen wel een kans. De Straat van Hormuz zou weer open gaan, zij het wel onder de controle van Iran. Alle andere details zullen in de loop van de dag volgen, de beurzen in Azië haalden alvast opgelucht adem en de olieprijs daalde meteen met 14%. Wordt vervolgd…

Bron: Factset