Alden Biesen: Europa’s industriële herstart in Limburg

Waar Limburg het verhaal opent

Wie in Limburg opgroeide, weet dat industrie hier geen abstract begrip is. Mijnbouw, textiel en metaalverwerking brachten ooit welvaart, maar verdwenen (grotendeels) ook weer. Wat volgde was reconversie: oude industriële sites kregen nieuwe functies als logistieke hubs, toeristische trekpleisters of plekken voor vrije tijd. Limburg werd zo de provincie van het heruitvinden.

Het is dan ook symbolisch dat net in het kasteel van Alden Biesen Europese regeringsleiders samenkwamen om over industrie te spreken. Een plek waar verleden en transformatie samenkomen, nodigt uit om terug te kijken, niet uit nostalgie, maar om te begrijpen wat maakbaar is. Misschien werkte die omgeving inspirerend, of minstens relativerend.

De Europese industrietop markeert vooral een mentale kentering. Waar Europa lang vertrouwde op open markten en globale efficiëntie, dwingt de geopolitieke realiteit tot herpositionering. Oorlog aan de oostgrens, handelsspanningen met China en de VS en groeiende afhankelijkheden maken industrie opnieuw strategisch. Over de richting groeit consensus, over de uitvoering blijft Europa voorlopig verdeeld.

Wat Europa kan leren van Limburg

De kern van het probleem is bekend. De Europese industrie kampt met structureel hogere kosten. Energieprijzen liggen fors hoger dan in de VS, in sommige gevallen tot drie keer meer, terwijl CO₂‑uitstoot in Europa een reëel en toenemend kostenplaatje vormt. Dat zet vooral energie‑intensieve sectoren onder druk en ondermijnt hun concurrentiepositie.

Daarbovenop komt een krappe arbeidsmarkt. Het tekort aan geschoolde profielen weegt op investeringen en capaciteit, zeker bij industriële kmo’s. Efficiëntie, automatisering en technologie zijn daardoor geen keuze meer, maar een noodzaak.

Politiek groeit het besef dat deze combinatie op termijn niet houdbaar is. Tegelijk botsen ingrepen snel met klimaatdoelstellingen en nationale belangen. Het resultaat blijft een aarzelend beleid: duidelijke intenties ja, snelle en coherente beslissingen neen… Net zoals Limburg ooit moest zoeken naar een nieuw evenwicht tussen verleden en toekomst, staat Europa vandaag voor dezelfde oefening, maar dan op continentale schaal.

Van heropbouw tot hefboom: waar de kansen liggen

Naast kostenverlaging ontstaat ook een positieve vraagimpuls. Duitsland kondigde ambitieuze investeringsplannen aan, die geleidelijk kunnen doorwerken naar de bredere Europese industrie. Die constructieve kijk op industriële bedrijven wordt bovendien ondersteund door een bredere samenloop van structurele groeithema’s: defensie‑ en infrastructuuruitgaven, investeringen in datacenters, hernieuwbare energie, elektrificatie en de herlokalisatie van productie.

Daarbovenop komt de mogelijke heropbouw van Oekraïne. Mocht die vanaf volgend jaar concreter worden, dan ontstaat een nieuwe investeringscyclus in infrastructuur, materialen en industriële capaciteit, met een duidelijke Europese focus. Voor beleggers is dit een tastbaarder verhaal dan louter industriebeleid.

Maar niet elke reconversie rendeert

Tegelijk blijven de uitdagingen aanzienlijk. De kloof tussen beleidsambitie en investeerbare zekerheid is groot. Intenties zijn duidelijker dan voorheen, maar stabiele spelregels rond energieprijzen, CO₂‑kosten en marktbescherming laten op zich wachten. Dat maakt timing en selectie cruciaal.

Niet elke Europese industriële speler zal profiteren. Bedrijven met sterke balansen, voldoende pricing power en een duidelijke blootstelling aan Europese publieke investeringen staan beter geplaatst dan wie vooral op het thema leunt.

Spierkracht vraagt training

Alden Biesen bracht geen absolute doorbraak, maar wel richting. Europa wil zijn industrie behouden, beschermen en verduurzamen, maar de vertaalslag naar snel en coherent beleid blijft moeilijk. Dat zorgt bij beleggers tegelijk voor hoop en terughoudendheid: de visie is er, de implementatie blijft onzeker.

De STOXX Europe 600 Industrials steeg in 2025 met iets meer dan 20%, vooral op verwachting van relance‑, defensie‑ en infrastructuurplannen. In 2026 behoort industrie waarschijnlijk niet tot de uitgesproken koplopers, maar tot de betere middenmoot. Onzekerheid over de uitvoering van beleidsplannen en blijvende concurrentie uit China en de VS kunnen het enthousiasme temperen.

Wie inzet op een brede herwaardering, is wellicht wat te voorbarig. Maar wie selectief kijkt naar bedrijven met sterke balansen en blootstelling aan publieke investeringen, vindt zeker voldoende kansen. In Limburg weten we dat je geen sixpack krijgt na één keer in de fitness. De Europese industrie lijkt alvast aan de opwarming begonnen.