Een ferme handdruk... en dan?

Meer sfeer dan substantie

De beelden waren veelzeggend. Trump verwelkomde Xi persoonlijk op de luchthaven, er waren staatsbanketten, diplomatieke gebaren én zelfs twee reuzenpanda's voor de zoo van Atlanta. De boodschap was duidelijk: Washington en Peking willen tonen dat ze met elkaar blijven praten. Voor de markten was dat op zich al goed nieuws. Wie echter op grote aankondigingen had gehoopt, bleef op zijn honger zitten. Er kwamen geen doorbraken rond artificiële intelligentie, geen nieuwe mechanismen om technologische spanningen te beheersen en geen fundamentele oplossingen voor de geopolitieke discussiepunten. Ook op het gevoelige dossier Taiwan bleven de verschillen groot. China voerde de druk op en vroeg de VS zich uitdrukkelijk tegen Taiwanese onafhankelijkheid uit te spreken. Washington houdt vast aan zijn traditionele positie van "strategische ambiguïteit": duidelijk genoeg om (voorlopig?) af te schrikken, vaag genoeg om manoeuvreerruimte te behouden. Toch was het gebrek aan concrete resultaten misschien minder belangrijk dan het op het eerste gezicht lijkt.

De relatie stabiliseert

Na een periode waarin tarieven fors werden verhoogd, exportbeperkingen elkaar opvolgden en China zijn invloed op de markt voor zeldzame aardmetalen demonstreerde, lijkt er bij beide presidenten een bereidheid te bestaan om verdere escalatie te vermijden. Op handelsvlak hebben Washington en Peking hun tariefbestand verlengd tot 10 januari, een stabiliserend signaal dat door de markten positief werd onthaald.
Financiële markten houden niet van onzekerheid. Zelfs een tijdelijke adempauze vermindert het risico op nieuwe schokken voor toeleveringsketens, inflatie en economische groei. En die laatste drie hebben het momenteel al zwaar genoeg door de aanhoudende onrust in het Midden-Oosten. Een bijkomende escalatie tussen China en de VS zou dus bijzonder ongelegen komen.

Concurrenten blijven concurrenten

Dat betekent echter niet dat de rivaliteit verdwijnt. De strijd om technologische dominantie blijft volop woeden. Halfgeleiders, artificiële intelligentie, kritieke grondstoffen en cybersecurity blijven strategische prioriteiten voor beide landen. Ook defensie en geopolitieke invloed in Azië blijven potentiële bronnen van spanningen. De relatie evolueert dus niet van confrontatie naar vriendschap, maar van confrontatie naar beheerde concurrentie. Dat is geen detail. Markten kunnen leven met rivaliteit, zolang die niet ontspoort in een nieuwe handels- of technologieoorlog.

Samenwerken zonder elkaar graag te zien

Onze visie verandert hierdoor weinig. We blijven constructief over aandelen, waarbij de verbreding van de marktrally zich uitstrekt naar verschillende regio's en sectoren. Ook Azië en geselecteerde groeilanden blijven interessant, onder meer dankzij hun centrale rol in de wereldwijde technologische waardeketen. 
China beschikt nog altijd over belangrijke troeven. Denk aan de sterke industriële basis, het leiderschap in zonnepanelen en batterijen, en de indrukwekkende inhaalbeweging op het vlak van technologie, artificiële intelligentie en robotica. Dat betekent niet dat alle problemen verdwenen zijn. De binnenlandse consumptie blijft relatief zwak, Chinese gezinnen sparen nog steeds (te) veel en de vastgoedsector blijft worstelen met de gevolgen van de crisis van de voorbije jaren. 
Aan Amerikaanse zijde blijft de afhankelijkheid van Chinese grondstoffen, halfgeleiders en industriële componenten eveneens een realiteit. Hoe luid de oproep tot reshoring ook klinkt vanuit de Amerikaanse administratie, economische verwevenheid bouw je niet in enkele jaren af. Noch zou het economisch relevant of efficiënt zijn om dat ten koste van alles door te duwen.

Panda's veranderen de wereld niet

De top tussen Trump en Xi leverde weinig concrete akkoorden op. Maar soms is geen slecht nieuws goed nieuws. De bijeenkomst stuurde vooral één boodschap uit: beide grootmachten beseffen dat een ongecontroleerde escalatie niemand ten goede komt. De ferme handdruk, de zorgvuldig georchestreerde glimlachen en zelfs de twee panda's voor Atlanta veranderen niets aan de fundamentele rivaliteit tussen beide landen. Maar ze herinneren er wel aan dat dialoog nog altijd mogelijk is. En in een wereld waar geopolitieke conflicten steeds vaker de krantenkoppen domineren, is dat misschien meer waard dan het op het eerste gezicht lijkt.