Het verhaal van 500 miljard

Wat is de bedoeling?

Het doel is om de enorme kapitaalbehoefte voor AI-infrastructuur buiten Nvidia’s balans te financieren. Dit betekent dat Hyperscalers en andere bedrijven die GPU’s en datacenters nodig hebben, deze kunnen financieren via schulden of leasing in plaats van ze in één keer contant te kopen. De chipgigant zou zelf tot 25% garant staan voor de deals. Hierdoor krijgen ook andere investeerders “skin in the game” . Op deze manier ondersteunt Nvidia de financiering van het AI-ecosysteem: klanten halen kapitaal op om infrastructuur en chips te kopen en die uitgaven vloeien direct terug naar Nvidia’s omzet.

Dit is het zogenaamde circulariteitsprincipe. De Bank of America schat dat Nvidia in 2030 65% tot 70% van de 1,7 biljoen dollar aan AI-systemen in handen zal hebben. Door dit financieringsplatform op poten te zetten, wil ze concurrenten zoals Broadcom, die gelijkaardige plannen hebben, voorblijven en zijn voorsprong versterken. Het is duidelijk dat dit niet de laatste deal zal zijn binnen het AI-ecosysteem.

Een nieuwe asset class in de maak?

CEO Jensen Huang positioneert de datacenters als “investable assets”, vergelijkbaar met commercieel vastgoed. Door deze financieringsstructuur ontstaat er een nieuwe kredietmarkt, gedekt door de datacenters zelf. Wat betreft de 6 financiële instellingen die partner zijn in dit verhaal (Apollo, Blackstone, BlackRock, Brookfield, Goldman Sachs en KKR), is het een opportuniteit om institutioneel kapitaal te alloceren naar een schaalbare vorm van GPU’s en datacenters.

Door AI-datacenters te beschouwen als een asset-backed klasse gekoppeld aan daadwerkelijke inkomstenstromen verschuift het risico van de traditionele kredietwaardigheid van bedrijven. Potentiële struikelblokken liggen met name in de houdbaarheid van de onderliggende inkomstenstromen, zoals cloudverhuur van GPU-capaciteit.

Het staat buiten kijf dat 500 miljard een enorm bedrag is. Toch moet dit in perspectief worden geplaatst. Nvidia’s markkapitalisatie bedraagt momenteel zo’n 5 200 miljard dollar. Bovendien vindt de financiering buiten het traditionele bankwezen plaats, wat systemische risico’s beperkt als de marktverwachtingen niet worden waargemaakt.

Wat betekent het voor de beleggers?

Historische parallellen zijn te trekken met situaties waarin sprake was van speculatieve bubbels. Zo kenden we in 1637 de tulpenmanie tijdens de Gouden Eeuw in Nederland, toen enorme bedragen werden geïnvesteerd in tulpenbollen zonder dat dit leidde tot productiviteitswinsten.

Dit contrasteert met de huidige AI-Investeringen, die wel productief zijn. Zelfs als andere spelers later de vruchten plukken van de AI-revolutie, dragen deze investeringen bij aan de langetermijninfrastructuur. Voor beleggers zijn we initieel positief over deze ontwikkelingen. Ten eerste liggen de koers-winstverhoudingen van de AI-giganten al onder historische gemiddelden. Ten tweede zorgen de nieuwe kapitaalsinjecties voor de uitbouw van datacenters, wat op termijn winstgroei moet genereren.

De toekomstige rendabiliteit van deze AI-investeringen blijft onzeker, maar op korte tot middellange termijn is het belangrijk om te zien dat er aanzienlijke kapitaalstromen naar het AI ecosysteem zal vloeien. Dit kan de kwartaal- en jaarresultaten van gerelateerde bedrijven ondersteunen. We blijven er daarom bij dat voor wie een investering in AI overweegt het een goed idee is om te investeren in het hele ecosysteem, dus niet alleen de AI bedrijven maar ook de toeleveranciers en de bedrijven die er de efficiëntiewinsten zullen van plukken.