De vraag naar energie onder hoogspanning

De vraag naar elektriciteit schakelt een versnelling hoger

Na jaren van relatief beperkte groei neemt de wereldwijde vraag naar elektriciteit opnieuw sneller toe. Het IEA (International Energy Agency) verwacht tussen 2026 en 2030 een jaarlijkse groei van ongeveer 3,6%, tegenover 2,8% in het voorbije decennium. Dat komt neer op ongeveer 1.100 TWh extra elektriciteitsverbruik per jaar.

AI en datacenters zijn een belangrijke motor, maar zeker niet de enige. Ook elektrische voertuigen, warmtepompen, airconditioning en de elektrificatie van de industrie dragen bij. Alleen al het elektriciteitsverbruik van datacenters zou tegen 2030 ongeveer kunnen verdubbelen tot 945 TWh.

Hoe kan het aanbod hierop antwoorden?

De oplossing bestaat niet uit één energiebron. Zonne- en windenergie kunnen relatief snel extra capaciteit leveren, gascentrales bieden flexibiliteit, en kernenergie zorgt voor betrouwbare, koolstofarme elektriciteit. De snelheid waarmee nieuwe capaciteit kan worden gebouwd verschilt echter sterk.

Een zonnepark kan in ongeveer 2 jaar worden ontwikkeld, voor windenergie op land is dat 2 tot 4 jaar, terwijl de bouw van een kerncentrale 5 tot 10 jaar kan vergen. Ook offshorewind projecten vragen meerdere jaren.

Het elektriciteitsnet kan ook een knelpunt vormen. Nieuwe transmissie-infrastructuur kan van planningsfase tot oplevering 5 tot 15 jaar vergen.

Regelgeving biedt opportuniteiten … én risico’s

Wanneer productie en verbruik toenemen, wordt het zoeken naar de gepaste allocatie qua energiebronnen dus belangrijker.
Energie blijft overigens sterk beïnvloed door regelgeving en politiek. Vergunningsprocedures, subsidies en rentevoeten kunnen de rendabiliteit en haalbaarheid van projecten aanzienlijk beïnvloeden. Bovendien verschilt de situatie sterk tussen de VS, Europa en China.

Voor beleggers betekent een sterke onderliggende vraag naar elektriciteit dus niet automatisch sterke beursrendementen. Beleidswijzigingen, hogere financieringskosten, projectvertragingen, concurrentie en overcapaciteit blijven belangrijke risico’s.

Eén thema, zeer uiteenlopende beursprestaties

Regionaal zijn de verschillen in beursprestaties binnen de energietransitie groot. Vooral Chinese aandelen blijven in 2026 achter, terwijl indices met blootstelling aan Europa en de VS dit jaar duidelijk beter presteren. Opvallend is dat China’s dominante positie in de uitbouw van hernieuwbare energie zich dus niet automatisch vertaalt in betere beursprestaties.

Hoe inspelen op de stijgende elektriciteitsvraag?

De meest directe benadering loopt via bedrijven actief in zonne- en windenergie, kernenergie, energieopslag of hernieuwbare elektriciteitsproductie. Maar beleggers kunnen ook verder in de waardeketen kijken.

Het elektriciteitsnet is daarbij interessant. Of de extra elektriciteit nu afkomstig is van zon, wind, kernenergie of gas: ze moet worden aangesloten en getransporteerd. Daarvoor zijn transmissielijnen, kabels, transformatoren, schakelapparatuur en systemen voor energiebeheer nodig.

Wereldwijd wordt momenteel ongeveer 400 miljard dollar per jaar in elektriciteitsnetten geïnvesteerd. Volgens het IEA moet dat bedrag tegen 2030 met ongeveer 50% toenemen.

Conclusie

Zo ontstaan twee verschillende manieren om op het thema in te spelen: investeren in de technologieën die de extra elektriciteit produceren, of in de infrastructuur die vrijwel al deze technologieën nodig hebben.

De toekomstige energiemix blijft onzeker. De behoefte aan meer elektriciteit, en aan de infrastructuur om die tot bij de gebruiker te brengen, daarover bestaat geen twijfel.